Mięsień międzykostny – wredna kontuzja

Mięsien międzykostny składa się z trzech mięśni ( międzykostnego pośrodkowego, przyśrodkowego oraz bocznego) i jest położony na doogonowej powierzchni kości śródręcza III pomiędzy kośćmi śródręcza II i IV tzw. rysikowymi. Wraz z więzadłami trzeszczkowymi ( trzeszczek pęcinowych) buduje aparat podwieszający pęcinę i zapobiega przeprostowaniu stawu. Jego rolą jest amortyzacja hamowania.

Mięsień ten wbrew nazwie jest praktycznie kompletnie uścięgniony i składa się głównie z włókien kolagenowych. Autorzy spierają się na temat ilości włókien mięśniowych w mięśniu międzykostnym i doszukują związku pomiędzy ich obecnością a wiekiem czy rodzajem użytkowania koni. Wiadomo, że u koni gorącokrwistych ( mieszanych) włókien mięśniowych w mięśniu międzykostnym jest o 40% więcej niż u koni pełnej krwi angielskiej ale także, że u źrebiąt oraz kuców jest ich najwięcej.

ścięgno sport-kilinka pl
Photo by sport-klinika.pl

Ścięgno to struktura jednolita, błyszcząca, zbudowana z równolegle poukładanych włókien kolagenowych, włókien elastynowych oraz wody 50-80%.Ścięgno łączy brzusiec mięśnia z kością. Włókienka kolagenu typu I ( podstawowy rodzaj kolagenu ścięgien ) są połączone w tzw. pęczki i otoczone ościęgną – to w niej znajdują się naczynia krwionośne oraz nerwy, które odżywiają ścięgno i przekazują do mózgu informacje o jego stanie fizjologicznym.

ścięgno - budowaścięgno budowa 2

Wytrzymałość mięśnia międzykostnego to 7-7,9 kg/mm2 co przekłada się na ok. 1350kg obciążenia. Elastyczność 7,4 – 8% całej długości. Elastyczność odpowiada za właściwości ścięgna, które musi być przygotowane do przenoszenia skurczów brzuśca mięśniowego na kości oraz musi wytrzymać gwałtowne, znaczne obciążenia podczas nagłego ruchu. Aby uszkodzić ścięgno mięśnia międzykostnego potrzeba obciążenia pomiędzy 950-2000 kg.

międzykostny ścięgna koniChoroby ścięgien, w ludzkiej medycynie nazwano tendopatiami. Polegają one na uszkodzeniu, przerwaniu włókien kolagenowych części lub całego ścięgna oraz zapaleniu i szkodzeniu ościęgnej. W weterynarii przyjęło się nazywać je tendonitis tj. zapaleniem ścięgien. Zapalenia ścięgien ( przerwania, naderwania, uszkodzenia ) powstają na skutek nadmiernego ich rozciągnięcia. Co do udziału zmian zwyrodnieniowych autorzy nie są jednomyślni. 

Czynniki predestynujące do urazów ścięgien:

  1. Zmęczenie mięśni powoduje ich zakwaszenie i zmniejszenie elastyczności włókien mięśniowych co przekłada się wprost na ścięgno i działa uszkadzająco mechanicznie
  2. Słaba kondycja konia i nieregularne, intensywne treningi bez fazy rozgrzewania mięśni ( długa faza stępowania)
  3. Rodzaj podłoża, zarówno zbyt głębokie jak i zbyt twarde czy nierówne podłoże a także zmiana z głębokiego na twarde i odwrotnie
  4. Postawa konia, długa i miękka pęcina, zbyt stroma pęcina, postawa podsiebna i przedsiebna kończyn 
  5. Sposób okucia, zbyt długie ramiona podkowy, zbyt krótkie ramiona podkowy, upośledzenie mechaniki kopyta przez podkowę
  6. Niewystarczające rozluźnienie konia oraz zbyt krótki czas trwania rozgrzewki może upośledzać właściwości amortyzujące ścięgien
  7. Nierównomierne rozłożenie ciężaru ciała jak przy nagłych zakrętach, lądowaniu po przeszkodzie czy upadkach
  8. Genetycznie uwarunkowana słaba jakość ścięgien
  9. Nadwaga – otyłe konie
  10. Szybkie tempo poruszania się 
  11. Błędy żywieniowe, niezbilansowane dawki pokarmowe, pasza uboga w wapń i fosfor
  12. Zbyt wcześnie rozpoczęty trening sportowy, często takie konie kończą karierę sportową w wieku 6-8 lat.
  13. Złamania kości rysikowych – te często są przyczyną zapalenia mięśnia międzykostnego
  14. Neurektomia nerwu dłoniowego oraz ochwat a także inne choroby układowe

Choroby mięśnia międzykostnego można podzielić na cztery grupy z punktu widzenia anatomicznego:

  1. Desmopatia insercyjna w miejscu przejścia ścięgna m.m w aparat podwieszający pęcinę
  2. Naderwanie okolicy przyczepów
  3. Zapalenia brzuśca mięśnia międzykostnego pośrodkowego
  4. Zapalenia w obszarze trzeszczek pęcinowych
międzykostny tierarzt-inka-kreling de
photo by tierarzt-inka-kreling.de

Zapalenie przyczepów bliższych i dalszych mięśnia międzykostnego uważa się za zmiany pierwotne, do wtórnych kwalifikuje się zapalenia brzuśca, które są zazwyczaj następstwem zapalenia okostnej tej okolicy, a insercje tyczą się zazwyczaj koni ze znaczną nadwagą.

OBRAZ KLINICZNY

Zapalenie przyczepów mięśnia międzykostnego kończyny piersiowej manifestuje się kulawizną od niewielkiej do ciężkiej i jest widoczna zwłaszcza na kole gdy uszkodzona noga znajduje sie po zewnątrz. Kulawizna nasila się na miękkim podłożu i w początkowej fazie może praktycznie niezauważalna dla obserwatora, natomiast wyczuwalna przez jeźdźca z siodła. Przewlekłe zapalenie to kulawizna ewidentna i postępująca. Może zanikać po dłuższym odpoczynku ale zawsze nawraca po obciążeniu pracą. Może być zmienna od sporadycznej do umiarkowanej.

Zapalenie przyczepów mięśnia międzykostnego kończyny miednicznej dotyczy koni w każdym wieku ale przede wszystkim koni ujeżdżeniowych w wyższych klasach. W przeciwieństwie do zapalenia w kończynie piersiowej tu kulawizna jest średnia i może nie ustępować po odpoczynku w boksie. Podejrzewa się, że uszkodzenie mięśnia międzykostnego kończyny miednicznej powoduje zapalenia powięzi i jej zgrubienie co wtórnie prowadzi do niedokrwienia całego obszaru śródstopia. Wiele koni pokazuje kulawiznę jedynie po obciążeniu wagą jeźdźca i jest to kulawizna dość charakterystyczna ze skróceniem wykroku i zmniejszeniem łuku jaki zatacza kopyto. Kulawizna jest dobrze widoczna na lonży oraz miękkim podłożu. Pod jeźdźcem może być widoczna jako osłabienie pracy zadnich kończyn zamiast jako typowa kulawizna.

LECZENIE

Gojenie ścięgien to proces długi i powolny. Faza ostrego zapalenia trwa zazwyczaj 1-2 tygodnie i jest to czas wrastania naczyń krwionośnych oraz napływania do rany komórek produkujących bliznę. W bliźnie ścięgna przeważa kolagen typu III. Druga faza gojenia tzw. faza dojrzewania trwa od 3 miesięcy do 1 roku i polega na powolnym układaniu się włókienek kolagenowych wzdłużnie w strukturze ścięgna oraz na wymianie kolagenu typu III na charakterystyczny dla ścięgien kolagen typu I. Nie mniej nawet po 14 miesiącach znajduje się w bliźnie pęczki kolagenu typu III co świadczy o tym, że ścięgno nie goi się nigdy całkowicie odnawiając swoją strukturę ale zawsze pozostaje w nim blizna. Blizna jest mniej elastyczna niż prawidłowa tkanka i mogą w niej występować ogniska zwapnienia. 

Ponieważ uszkodzone ścięgno po wygojeniu nie prezentuje juz swoich właściwości w 100% prowadzi się badania nad możliwością wspomagania gojenia przez wprowadzanie w miejsca uszkodzenia ścięgien różnych materiałów biologicznych aktywujących powstawanie prawidłowej tkanki ścięgnowej. Tak powstały nowe metody leczenia ścięgien z wykorzystaniem komórek macierzystych czy osocza bogato płytkowego. Dobre efekty przynosi także terapia fizykalna z użyciem lasera, fala uderzeniowa oraz pole magnetyczne. 

Podstawą leczenia jest jednak długofalowa, kontrolowana rehabilitacji, którą doskonale wspomaga akupnktura.

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s